Cultuur

8 oktober 2020 5 Door Miep van Leeuwen

Tijdens mijn verblijf in Nederland heeft een goede bekende van mij in mijn flat gewoond. Hij woonde in een moeilijke situatie. Het wonen in mijn flat was een verademing voor hem en voor mij een grote hulp. Hij kon veel voor mij doen, zoals bijvoorbeeld de salarissen in onze compound betalen. Salarissen van de werkers die wij in dienst hebben. Doordat mijn flat bewoond werd bleef het ook leefbaar. Alles wat je lang niet gebruikt in Afrika gaat schimmelen en muf ruiken.

Hij had op tijd eigen woonruimte gevonden, zodat ik weer in mijn flat kon wonen. Toen ik echter thuis kwam merkte ik al gauw dat sommige dingen waren verdwenen en hiermee komt mijn verhaal wat ik wil delen.

Ik miste bestek en ja, vertelde hij, hij had één lepel, één vork en één mes meegenomen. Hij dacht dat ik dit niet zou missen. En ja, we zijn toch vrienden, dus dan kun je dingen meenemen die je nodig hebt. In z’n algemeenheid bestaan “van jou” en “van mij” niet in Sierra Leone. Alles is “van ons”. Het begrip iets uitlenen bestaat ook niet, het geleende is gegeven en dat zie je gewoonlijk niet meer terug.

Dus ja, ik vertelde hem, ik snap het en kan het accepteren in jouw cultuur. Maar in de Nederlandse cultuur heet dit “stelen”, ik wil eigenlijk ook wel dat je dat dan weet en begrijpt. Ik vind het prima als je deze dingen houdt maar mijn gevoelens zijn er wel ietwat anders bij.

Daar schrok hij van, hij schaamde zich omdat hij echt niet bedoelde om te stelen. Dat vertelde hij mij ook en toen zei hij “Maar Miep, als jij bij mij komt eten dan kan ik je toch niet met het slechte kwaliteit bestek van Sierra Leone laten eten?”. Toen stond ik natuurlijk met mijn mond vol tanden. Dat is geen stelen, dat is goed voor iemand willen zorgen!