Miep van Leeuwen

Nieuwsbrief 13

Geplaatst in: Nieuwsbrieven Geen reacties

kop nb13

 

U kunt u de laatste nieuwsbrief downloaden van Miep van Leeuwen door te klikken op de volgende link:  Nieuwsbrief 13 .

Ditmaal met de volgende onderwerpen: twee maal bezoek, Majanne’s bezoek aan Miep, bij Yainkein thuis, geluid, werk en dank- en gebedspunten.

 

Met vriendelijke groeten,

TFC Miep van Leeuwen.


Kailahun

Geplaatst in: Weblog 1 Reactie

Deze week ben ik voor het eerst in Kailahun geweest; het meest oostelijke district en het meest ontoegankelijk gebied in het regenseizoen. De laatste 20 mile reden we over een zandweg met 10 km/uur! Eindeloos was het en vermoeiend. 

De zandweg verandert in het regenseizoen in één groot modderbad.

De natuur is er prachtig! De stilte ’s avonds is adembenemend.

Ik heb grote bewondering voor de mensen die hier willen werken, inclusief onze nurse Martin.

Martin vond het een hele bemoediging dat we hem kwamen opzoeken voor supervisie. Deze keer was ik op stap met twee psychiaters. Eén van een Engelse organisatie en één van de twee jonge psychiaters die Sierre Leone nu heeft. We zijn erg blij dat twee psychiaters hun opleiding hebben afgerond en naar Sierra Leone zijn terug gekeerd. Daarover in een andere weblog eens meer.

Nu heb ik mogen zien hoe mensen in een dergelijk afgelegen district met passie naar hun medemensen omkijken. Een basis arts in een basic gezondheidscentrum vroeg of we wilden komen om twee van zijn patiënten te zien. Ik wist niet wat ik zag. Een jonge vrouw met een afzichtelijk verbrande hand, die ze volledig ingepakt had in een soort handschoen. Zeven jaar geleden kreeg ze haar eerste kindje en kreeg daarna epileptische aanvallen. Tijdens zo’n aanval was ze in het vuur gevallen. Nu is ze zwanger van haar tweede kindje en heeft nog steeds regelmatig epileptische aanvallen. In het district is geen medicatie voorradig. De Sierra Leoonse psychiater beloofde te voorzien in 3 maanden medicatie. Dat is geen oplossing voor de lange termijn maar het biedt haar de kans geven om veilig te kunnen bevallen.

 

Dit staat niet op zich. De basisarts ziet dagelijks patiënten die hij eigenlijk niet kan helpen. Aangrijpend. Ook ik moet aanvaarden dat we op zo’n moment weinig kunnen doen en me realiseren dat ons bezoek een grote bemoediging is.

Alles wat ik mag doen is als de beker koud water die we mogen aanreiken in Jezus’ naam.


Kaartje posten

Geplaatst in: Weblog 1 Reactie

Het was en is iets wat ik graag doe: een kaartje schrijven aan iemand. In Gouda was dit een simpel iets, ik liep in 2 minuten naar de postbus op de hoek van een straat. Het kostte me vaak meer tijd om na te denken over wát ik wilde schrijven. Als je iemand wilt bemoedigen bijvoorbeeld, dan kun je niet zomaar even zeggen wat je op je hart hebt.

 

In Freetown is het iets ingewikkelder. We hebben één postbus in de stad en die staat in het postkantoor in het centrum van de stad. Jammer genoeg is het postkantoor niet open op zaterdag. Zaterdagmorgen is er weinig tot geen verkeer in de stad; de ideale tijd om je boodschappen daar te doen.

Wil ik echter een kaartje posten…..dan zal ik op een gewone dag in de week, tijdens kantooruren de stad in moeten! Het aantal kaartjes wat ik schrijf is flink gereduceerd, helaas. Maar soms moet er een kaartje op de post. Mijn vader hoort het niet meer wanneer ik hem bel en email openen gaat ook niet meer. Dus ja, dan moet er zo af en toe een kaartje op de post. Vandaag kostte het me één uur heen en een half uur terug om een kaartje te posten in de enige postbus die we hebben in Freetown. Niet eens zo slecht, soms keer ik met ongedane zaken terug omdat het méér dan uur gaat kosten.

 

Maar als ik bedenk hoe blij ik zelf van een kaartje in mijn postbus word, dan weet ik dat het de moeite waard is.

 


Depressief

Geplaatst in: Weblog 2 Reacties

Afgelopen week waren nurse Jennifer en ik in gesprek met een mevrouw met depressieve klachten. Ze was doorverwezen na een ziekenhuisopname. Ze kon nauwelijks praten.

Eigenlijk is dit allemaal zo herkenbaar over de hele wereld. Haar man had haar verlaten voor een andere vrouw. De christelijke gemeente waar ze lid van was heeft haar uitgestoten. En nu heeft haar werkgever haar ontslagen omdat ze te vaak afwezig is geweest.

Onrecht wat haar wordt aangedaan. Te veel om te verwerken. We hebben medicatie voor geschreven maar we zijn ook met haar in gesprek. Hoe ze in kleine stapjes toch laat zien dat ze vecht voor haar leven. Ze komt iedere dag uit bed en wast zichzelf. Ondanks alles heeft ze soms een prachtige glimlach op haar gezicht als wij deze dingen benoemen.

En ze probeert te blijven vertrouwen. Ook al verstoten mensen haar, God verstoot haar niet. En ze beaamt dat God haar nooit heeft teleurgesteld.

Medicatie, gesprek en gebed; met al deze ingrediënten hopen we dat ook deze vrouw weer vreugde mag vinden in haar leven!